Toine is een kind dat alles intensief doet. Hij staat 's ochtends tussen zes en half zeven naast zijn bed te stuiteren en is dan ook meteen klaarwakker. Hij rent het huis door, duikt op de bank om vervolgens op de kop te staan. En dat zes keer achter elkaar. Als we boodschappen moeten halen bij de Albert Heijn, in het winkelcentrum, wil hij het liefst rennend daar naar toe, 'om zijn energie kwijt te raken'. En zijn mondje staat werkelijk nooit stil: hij kletst ons de oren van het hoofd.
Aan al die drukte zijn we inmiddels al wel redelijk gewend, voor zover dat mogelijk is. Maar waar ik niet zo goed aan kan wennen, zijn de zevenmijlssprongen die hij maakt in zijn cognitieve ontwikkeling. Hij laat ons regelmatig versteld staan met de kennis die hij weer ergens heeft opgepikt. Moeilijke sommen, filosofische overdenkingen of kennis die een 5-jarige niet zou moeten hebben: ik hoor het met gemengde gevoelens aan. Natuurlijk ben ik trots op ons slimme kereltje, maar aan de andere kant bekruipt me de angst; waar eindigt dit?
Vanmiddag was hij op een feestje, waar een meisje vertelde dat ze zes jaar was. Hij concludeerde meteen dat haar geboortejaar dan 2007 was. Het meisje keek hem glazig aan en ging aan haar moeder vragen wat een geboortejaar was en of dat van haar inderdaad 2007 was. Toine rolde met zijn ogen: natuurlijk had hij gelijk.
Ik bekeek het tafereel op afstand. Een beetje trots, maar ook een beetje bezorgd.
Gelukkig had Toine niets in de gaten. Die dook alweer op de bank, voor een handstand.
zondag 3 november 2013
woensdag 16 oktober 2013
Burnout
Ons 5-jarig mannetje heeft een kleine burnout. Hij zit nu bijna zes weken in groep 3 en oh, wat kost het hem veel energie. Niet alleen het leren, maar vooral voor het stil blijven zitten. Het ís ook lastig, als je 5-jarige lichaam zoveel energie heeft en je niet meer twee keer per dag kunt buitenspelen en lekker ravotten in de bouwhoek.
In plaats daarvan heeft hij een overvol programma: de juffen geven hem veel extra werk om te voorkomen dat hij zich gaat vervelen en dus de boel op stelten zet. Naast het groep 3 werk, dat hij op het hoogste niveau meedoet, krijgt hij ook al wat werk uit groep 4 aangeboden, zoals Nieuwsbegrip. Tijdens het avondeten gaf hij heel stoer tegen zijn broer op over zijn Nieuwsbegrip-taak. Hij zou dat wel even gaan doen.
Zondagavond was het ineens allemaal te veel. Toine moest om alles huilen, vond niets leuk. Op de vraag of hij moe was, antwoordde hij heel boos: 'nee!' Ik besloot het over een andere boeg te gooien. Ik vertelde dat veel kinderen in groep 3 na een paar weken heel moe zijn van het leren en dat ze dan blij zijn dat de herfstvakantie begint. Dat was de sleutel: Hij kroop bij me op schoot en begon heel hard te huilen. Dat hij zo moe was en dat hij het meeste werk van de heeeeele klas kreeg. Dat dit niet eerlijk was. En dat hij écht geen werk uit groep 4 kon maken, dat was veel te moeilijk.
Ik heb hem even lekker laten huilen en beloofd om met z'n juffen te gaan praten. De volgende dag heb ik ze een mail gestuurd, dat het misschien goed was om even een versnelling lager te gaan.
Inmiddels is de herfstvakantie voor hem vandaag al (extra vroeg) begonnen. Hij was ook vandaag niet in z'n hum en ik dirigeerde hem naar zijn bed. Daar is hij, onder luid protest, omdat hij écht niet moe was, na een kwartier in slaap gevallen. Ik laat hem lekker even liggen.
In plaats daarvan heeft hij een overvol programma: de juffen geven hem veel extra werk om te voorkomen dat hij zich gaat vervelen en dus de boel op stelten zet. Naast het groep 3 werk, dat hij op het hoogste niveau meedoet, krijgt hij ook al wat werk uit groep 4 aangeboden, zoals Nieuwsbegrip. Tijdens het avondeten gaf hij heel stoer tegen zijn broer op over zijn Nieuwsbegrip-taak. Hij zou dat wel even gaan doen.
Zondagavond was het ineens allemaal te veel. Toine moest om alles huilen, vond niets leuk. Op de vraag of hij moe was, antwoordde hij heel boos: 'nee!' Ik besloot het over een andere boeg te gooien. Ik vertelde dat veel kinderen in groep 3 na een paar weken heel moe zijn van het leren en dat ze dan blij zijn dat de herfstvakantie begint. Dat was de sleutel: Hij kroop bij me op schoot en begon heel hard te huilen. Dat hij zo moe was en dat hij het meeste werk van de heeeeele klas kreeg. Dat dit niet eerlijk was. En dat hij écht geen werk uit groep 4 kon maken, dat was veel te moeilijk.
Ik heb hem even lekker laten huilen en beloofd om met z'n juffen te gaan praten. De volgende dag heb ik ze een mail gestuurd, dat het misschien goed was om even een versnelling lager te gaan.
Inmiddels is de herfstvakantie voor hem vandaag al (extra vroeg) begonnen. Hij was ook vandaag niet in z'n hum en ik dirigeerde hem naar zijn bed. Daar is hij, onder luid protest, omdat hij écht niet moe was, na een kwartier in slaap gevallen. Ik laat hem lekker even liggen.
maandag 30 september 2013
Negenenzestig
Toine zit nu een paar weken, versneld, in groep 3. We hadden met z'n juffen afgesproken dat we na een paar weken zouden kijken hoe het zou gaan. Of hij het redde en of het lukte om zich voldoende te concentreren. De juffen vertelden dat ze hem vanaf dag 1 'volgestopt' hadden met werk, waardoor hij niet de kans krijgt zich te vervelen. Dat gaat tot nu toe heel goed: hij redt het cognitief op z'n sloffen en heeft het naar zijn zin in de klas.
Toine heeft al meteen de eerste week een onuitwisbare indruk gemaakt in de klas. Daar hangt namelijk al een paar jaar een getallenlijn, met alle getallen van 1 tot 100. Toen de klas bezig was met een rekenles en Toine met zijn rug naar de getallenlijn zat, riep hij ineens 'de 69 klopt niet'. De juf begreep er niets van en vroeg Toine om een toelichting. Hij draaide zich om naar de getallenlijn en zei: 'Kijk, het klopt niet. Er staat 67, 68 en dan weer 67. De 69 staat er niet.' De juf keek een keer goed en het klopt: de 69 miste. Deze getallenlijn hing er al een jaar of twee en niemand had het gezien. De juffen en meesters niet, ouders die in de klas waren niet en de kinderen niet. En Toine pikte het er meteen uit, in de eerste week. De juffen en meesters hadden er in de teamkamer hartelijk om gelachen.
De dag erna was ik even in de klas, om Toines werkjes te bekijken. De kleine man wees trots naar de getallenlijn: de 67 was inmiddels vervangen door een 69!
Toine heeft al meteen de eerste week een onuitwisbare indruk gemaakt in de klas. Daar hangt namelijk al een paar jaar een getallenlijn, met alle getallen van 1 tot 100. Toen de klas bezig was met een rekenles en Toine met zijn rug naar de getallenlijn zat, riep hij ineens 'de 69 klopt niet'. De juf begreep er niets van en vroeg Toine om een toelichting. Hij draaide zich om naar de getallenlijn en zei: 'Kijk, het klopt niet. Er staat 67, 68 en dan weer 67. De 69 staat er niet.' De juf keek een keer goed en het klopt: de 69 miste. Deze getallenlijn hing er al een jaar of twee en niemand had het gezien. De juffen en meesters niet, ouders die in de klas waren niet en de kinderen niet. En Toine pikte het er meteen uit, in de eerste week. De juffen en meesters hadden er in de teamkamer hartelijk om gelachen.
De dag erna was ik even in de klas, om Toines werkjes te bekijken. De kleine man wees trots naar de getallenlijn: de 67 was inmiddels vervangen door een 69!
dinsdag 3 september 2013
Een eigen tafel
's Ochtends om zes uur hoorde ik 'm al trippelen naar onze kamer; onze kleine Toine. Voordat hij tussen ons inkroop, zei hij met een gelukzalige glimlach: vandaag is het écht zo ver hè mam, mijn eerste dag in groep 3. Om vervolgens weer in een diepe slaap te vallen tot 7 uur.
Ik kon niet meer slapen en moest denken aan ruim een jaar geleden, toen ik mijn jongste mannetje voor het eerst naar de basisschool bracht. Toen kon ik nog niet bedenken dat hij nu al naar groep 3 zou gaan. Een beetje melancholiek bedacht ik me dat het eigenlijk veel te snel gaat. Maar daar heeft Toine geen boodschap aan.
Om acht uur stond hij, met z'n nieuwe rugzak, klaar voor de deur. Gewassen en gestreken, klaar voor de Nieuwe Wereld. In z'n rugtas een echt etui, met pennen. Want in groep 3 mag je natuurlijk Schrijven!
En wat had hij er zin in. Toen de deur van de school open ging, was hij als eerste in z'n nieuwe klas. Nadat hij z'n nieuwe juf, die hij al kende omdat ze vorig jaar zijn broer lesgaf, een hand had gegeven, ging hij zitten. Daar zat hij dan, achter z'n eigen tafel, op z'n eigen stoel. Daar had hij het afgelopen zomer al zo vaak over gehad: die eigen tafel. Het toppunt van zelfstandigheid.
's Middags kwam hij stuiterend terug op z'n fiets. Aan tafel vertelde hij trots dat hij met lezen 'een zonnetje' was en voor rekenen ook een Pluspunter-boek had gekregen. Om met een serieuze toon aan zijn broer uit te leggen: 'Dat is voor een niveautje hoger'. Natuurlijk wist Jens dit al.
Bij het naar bed brengen, vroeg ik hem of hij het spelen niet miste, in groep 3. Eigenlijk was dat niet zo, zei hij, er waren genoeg leuke spelletjes in de klas. "En ik leer nu veel meer, dat vind ik veel leuker dan de autohoek.' Maar wat was nou het allerleukste in groep 3? Rekenen, lezen, schrijven? Hij antwoordde, met glimmende ogen: "Mijn eigen laatje!"
Ik kon niet meer slapen en moest denken aan ruim een jaar geleden, toen ik mijn jongste mannetje voor het eerst naar de basisschool bracht. Toen kon ik nog niet bedenken dat hij nu al naar groep 3 zou gaan. Een beetje melancholiek bedacht ik me dat het eigenlijk veel te snel gaat. Maar daar heeft Toine geen boodschap aan.
Om acht uur stond hij, met z'n nieuwe rugzak, klaar voor de deur. Gewassen en gestreken, klaar voor de Nieuwe Wereld. In z'n rugtas een echt etui, met pennen. Want in groep 3 mag je natuurlijk Schrijven!
En wat had hij er zin in. Toen de deur van de school open ging, was hij als eerste in z'n nieuwe klas. Nadat hij z'n nieuwe juf, die hij al kende omdat ze vorig jaar zijn broer lesgaf, een hand had gegeven, ging hij zitten. Daar zat hij dan, achter z'n eigen tafel, op z'n eigen stoel. Daar had hij het afgelopen zomer al zo vaak over gehad: die eigen tafel. Het toppunt van zelfstandigheid.
's Middags kwam hij stuiterend terug op z'n fiets. Aan tafel vertelde hij trots dat hij met lezen 'een zonnetje' was en voor rekenen ook een Pluspunter-boek had gekregen. Om met een serieuze toon aan zijn broer uit te leggen: 'Dat is voor een niveautje hoger'. Natuurlijk wist Jens dit al.
Bij het naar bed brengen, vroeg ik hem of hij het spelen niet miste, in groep 3. Eigenlijk was dat niet zo, zei hij, er waren genoeg leuke spelletjes in de klas. "En ik leer nu veel meer, dat vind ik veel leuker dan de autohoek.' Maar wat was nou het allerleukste in groep 3? Rekenen, lezen, schrijven? Hij antwoordde, met glimmende ogen: "Mijn eigen laatje!"
zaterdag 27 juli 2013
Groot en klein
Onze beide jongens waren lang toen ze werden geboren: 58 en 56 centimeter. Bij het consultatiebureau werden we ervoor gewaarschuwd dat ze, door hun lengte, al snel overschat zouden worden. Dat gebeurt nu ook. Vooral Toine is behoorlijk lang, toen hij voor het eerst in groep 1 kwam, kreeg hij meteen de 'grotekleutersstoel' omdat de normale stoel te klein was.
Dit bleek een voorbode voor de rest van het schooljaar. Toine manifesteerde zich al snel met een ontwikkelingsvoorsprong, waardoor hij na een paar weken al meedeed met de 'grote kleuters'. Hij is ook verbaal behoorlijk begaafd, waardoor het andere ouders eigenlijk niet opviel dat hij, als net 5-jarige, naar groep 3 gaat. Ook de andere kinderen viel het eigenlijk niet op dat Toine nog jong is. Al had een goochemerd het tijdens de wisselmiddag wel door en was het ineens het gesprek van die middag.
Ook thuis praat Toine een aardig woordje mee. En rekent hij een aardig sommetje mee. Of het nu aan tafel is, onder de douche, of tijdens het lezen van een verhaaltje: hij wil het liefst sommen maken. En dan geen plus- en minsommen maar tafels. Net als zijn broer.
Maar Toine wil klaarblijkelijk niet al-tijd groot zijn. De laatste dagen speelt hij het liefste 'baby'. Hij kruipt naar boven als hij moet slapen, terwijl hij 'gaga' kraait. Hij wil het liefst dat ik hem draag als een baby. En gisteren in de bioscoop, bij een film die niet heel erg spannend was, kroop hij onder mijn armen, omdat hij het 'zo spannend' vond.
Ik til hem met liefde als een baby naar zijn bed en geef hem een spreekwordelijke luier. En in de bioscoop komt hij lekker bij me op schoot zitten. Mijn kleine, slimme 5-jarige mannetje. Hij wordt toch al veel te snel groot!
Dit bleek een voorbode voor de rest van het schooljaar. Toine manifesteerde zich al snel met een ontwikkelingsvoorsprong, waardoor hij na een paar weken al meedeed met de 'grote kleuters'. Hij is ook verbaal behoorlijk begaafd, waardoor het andere ouders eigenlijk niet opviel dat hij, als net 5-jarige, naar groep 3 gaat. Ook de andere kinderen viel het eigenlijk niet op dat Toine nog jong is. Al had een goochemerd het tijdens de wisselmiddag wel door en was het ineens het gesprek van die middag.
Ook thuis praat Toine een aardig woordje mee. En rekent hij een aardig sommetje mee. Of het nu aan tafel is, onder de douche, of tijdens het lezen van een verhaaltje: hij wil het liefst sommen maken. En dan geen plus- en minsommen maar tafels. Net als zijn broer.
Maar Toine wil klaarblijkelijk niet al-tijd groot zijn. De laatste dagen speelt hij het liefste 'baby'. Hij kruipt naar boven als hij moet slapen, terwijl hij 'gaga' kraait. Hij wil het liefst dat ik hem draag als een baby. En gisteren in de bioscoop, bij een film die niet heel erg spannend was, kroop hij onder mijn armen, omdat hij het 'zo spannend' vond.
Ik til hem met liefde als een baby naar zijn bed en geef hem een spreekwordelijke luier. En in de bioscoop komt hij lekker bij me op schoot zitten. Mijn kleine, slimme 5-jarige mannetje. Hij wordt toch al veel te snel groot!
woensdag 17 juli 2013
Stop!
Jens heeft de afgelopen weken de Rots en Water training gevolgd. We vonden dat nodig omdat hij het soms lastig vindt om zich te handhaven in sociale situaties en niet altijd even weerbaar is. Het is een dromer, een jongen die veel nadenkt en daarom wat minder goed aansluit bij de jongens uit zijn klas die het liefst de hele dag voetballen. Dat is helemaal niet erg, maar soms lastig in situaties op het schoolplein.
Een paar weken geleden kreeg ik een Whatsapp-berichtje van een vriendin, waarin ze vertelde over een voorval op het schoolplein. Haar dochter is bevriend met Jens en ze zitten bij elkaar in de klas. Jens en het meisje, laten we haar Femke noemen, waren aan het spelen op het schoolplein toen een klasgenootje, Laura, aan Femke vroeg of ze wilde spelen. Femke had meerdere malen gezegd dat ze dat nu niet wilde, maar Laura bleef doorzeuren. Toen besloot Jens dat het genoeg was. Hij ging tussen Femke en Laura instaan en zei: 'Nu is het genoeg. Je hebt toch gehoord dat ze niet wil?' Hij bleef daar staan totdat Laura uiteindelijk afdroop.
Zo'n simpel voorval, in een kort berichtje. Maar ik was enorm ontroerd. Onze grote zoon, die een jaar geleden nog als een muurbloempje op het schoolplein stond en nu zo ontzettend is gegroeid.
Mijn vriendin appte daarna 'Die Jens van jullie, die komt er wel.'
Met tranen in mijn ogen stuurde ik een bericht terug: 'Dat denk ik ook'.
Een paar weken geleden kreeg ik een Whatsapp-berichtje van een vriendin, waarin ze vertelde over een voorval op het schoolplein. Haar dochter is bevriend met Jens en ze zitten bij elkaar in de klas. Jens en het meisje, laten we haar Femke noemen, waren aan het spelen op het schoolplein toen een klasgenootje, Laura, aan Femke vroeg of ze wilde spelen. Femke had meerdere malen gezegd dat ze dat nu niet wilde, maar Laura bleef doorzeuren. Toen besloot Jens dat het genoeg was. Hij ging tussen Femke en Laura instaan en zei: 'Nu is het genoeg. Je hebt toch gehoord dat ze niet wil?' Hij bleef daar staan totdat Laura uiteindelijk afdroop.
Zo'n simpel voorval, in een kort berichtje. Maar ik was enorm ontroerd. Onze grote zoon, die een jaar geleden nog als een muurbloempje op het schoolplein stond en nu zo ontzettend is gegroeid.
Mijn vriendin appte daarna 'Die Jens van jullie, die komt er wel.'
Met tranen in mijn ogen stuurde ik een bericht terug: 'Dat denk ik ook'.
dinsdag 16 juli 2013
Schrikken
Toine kreeg twee weken geleden zijn rapport. Het allereerste 'echte' rapport. Vorig jaar zat hij koud een paar weken op school, dus kreeg hij alleen een verhaaltje van de meester. Nu kreeg hij een echt rapport, met daarin een inschatting van zijn niveau. Bij de kleuters wordt dat gedaan door de kalenderleeftijd af te zetten tegen de ontwikkelingsleeftijd.
En dat rapport van Toine, dat was behoorlijk schrikken. Hij bleek op de meeste cognitieve vakken twee jaar voor te liggen: hij had, met zijn nauwelijks 5 jaar, op geletterdheid, inzicht in cijfers en auditieve waarneming het niveau van een 7-jarige. Natuurlijk wisten we wel dat hij voorliep op leeftijdsgenoten. Maar zoveel nou ook weer niet.
We werden bevestigd in onze keuze om Toine te laten versnellen naar groep 3. Maar zo te zien was dat nog niet voldoende. Twee klassen overslaan is geen optie, dan zit hij als 5-jarige tussen de 7- en 8 jarige kinderen. Nu zou hij het, qua persoonlijkheid, best aankunnen, maar wenselijk is het zeker niet. Ook voor een plus- of verrijkingsklas is hij nog te jong. Lastig.
Het gesprek met zijn huidige meester, nieuwe juf en IB'er bracht wat duidelijkheid. Toine krijgt gelijk in groep 3 eigen (extra) werk voor rekenen. Ook voor het lezen zal hij snel zijn eigen leerstof krijgen. Alleen het schrijven is een aandachtspunt: dat vindt hij nog erg lastig. "Het zal hem wel frustreren, dat dat niet meteen lukt", zei zijn meester. En dat vinden we goed. Een beetje frustratie is niet erg.
Ik ben benieuwd hoe het volgend jaar zal gaan, gedurende de eerste weken. Zal hij zich, met zijn onrustige lijfje, tot werken kunnen zetten? Vindt hij het boeiend genoeg?
Het wordt vooral een kwestie van observeren, kijken en bijsturen.
Maar nu eerst (bijna) vakantie!
En dat rapport van Toine, dat was behoorlijk schrikken. Hij bleek op de meeste cognitieve vakken twee jaar voor te liggen: hij had, met zijn nauwelijks 5 jaar, op geletterdheid, inzicht in cijfers en auditieve waarneming het niveau van een 7-jarige. Natuurlijk wisten we wel dat hij voorliep op leeftijdsgenoten. Maar zoveel nou ook weer niet.
We werden bevestigd in onze keuze om Toine te laten versnellen naar groep 3. Maar zo te zien was dat nog niet voldoende. Twee klassen overslaan is geen optie, dan zit hij als 5-jarige tussen de 7- en 8 jarige kinderen. Nu zou hij het, qua persoonlijkheid, best aankunnen, maar wenselijk is het zeker niet. Ook voor een plus- of verrijkingsklas is hij nog te jong. Lastig.
Het gesprek met zijn huidige meester, nieuwe juf en IB'er bracht wat duidelijkheid. Toine krijgt gelijk in groep 3 eigen (extra) werk voor rekenen. Ook voor het lezen zal hij snel zijn eigen leerstof krijgen. Alleen het schrijven is een aandachtspunt: dat vindt hij nog erg lastig. "Het zal hem wel frustreren, dat dat niet meteen lukt", zei zijn meester. En dat vinden we goed. Een beetje frustratie is niet erg.
Ik ben benieuwd hoe het volgend jaar zal gaan, gedurende de eerste weken. Zal hij zich, met zijn onrustige lijfje, tot werken kunnen zetten? Vindt hij het boeiend genoeg?
Het wordt vooral een kwestie van observeren, kijken en bijsturen.
Maar nu eerst (bijna) vakantie!
Abonneren op:
Posts (Atom)