Jens zat nog maar een paar maanden op de basisschool, toen er een bijeenkomst werd gehouden over het Toptalentprogramma, waarmee onze school zou starten. Nog geen enkel idee van wat ons te wachten stond, gingen we naar de avond met het idee 'baat het niet, dan schaadt het niet'.
Naarmate de avond vorderde en we meer over hoogbegaafdheid te horen kregen, keken we elkaar steeds vaker aan. Dit was wel herkenbaar: onze Jens zou toch niet..?
Ook op school had de juf al gezien dat Jens andere interesses had dan zijn klasgenootjes en de dingen snel oppakte. Na het invullen van ellenlange vragenlijsten was de conclusie dat er een grote kans was dat Jens 'meer begaafd was'. Vanaf die tijd werd hij begeleid door een talentcoach, die goed in de gaten hield hoe het met zijn ontwikkeling ging. En wij waren regelmatig op school voor gesprekken met juffen, Ib'ers en coaches.
Voor Toine kwam het Toptalentprogramma nog sneller in beeld: na drie weken al vertelde zijn meester dat hij een flinke ontwikkelingsvoorsprong zag. En opnieuw worstelden we ons door de ellenlange vragenlijsten en gingen we op school de gesprekken aan. Over verdieping en verrijking, compactroutes en het versnellen. Iedere zes weken zaten we wel weer op de kleine stoeltjes in de klaslokalen.
In al die gesprekken proberen we er vooral nuchter in te staan. Het doorlopen van een plusprogramma of meedoen op het hoogste niveau is geen doel op zich, maar een middel om ervoor te zorgen dat onze mannen uitgedaagd blijven. En ze hoeven niet altijd overal even goed in te zijn. Die nuchterheid en betrokkenheid wordt gewaardeerd door de leerkrachten; dat voel je aan alle kanten.
Ook vorige week, tijdens de schoolgesprekken, liepen onze gesprekken weer flink uit. Met z'n zessen (!) bespraken we hoe we Jens gemotiveerd kunnen houden. We hadden officieel maar twintig minuten en dat werden er ruim veertig.
Toen we, 's avonds om kwart over tien, letterlijk het licht uitdeden, realiseerden we het ons weer: wat boffen we toch met zo'n school!
donderdag 28 november 2013
woensdag 20 november 2013
Chaos
Jens is altijd druk in zijn hoofd. De gedachten vliegen van links naar rechts en hij heeft het ene 'werkje' nog niet af of het andere lonkt alweer. Niet zelden raffelt hij daardoor zijn schoolwerk af en maakt hij onnodige fouten. Zijn handschrift bestond twee jaar lang uit onleesbare hierogliefen, een geheimtaal was er niets bij. Heel langzaam begint dat nu te verbeteren, al zal hij nooit een schoonschrijver worden. Die drukte en chaos heeft natuurlijk alles te maken met zijn ADHD, maar uit ervaringen van andere ouders en de ervaren juffen bij ons op school hoor ik ook dat dit een typisch 'hb trekje' is.
Zo kan het dus gebeuren dat Jens in een winter zes keer zijn handschoenen kwijtraakt. Of, zoals afgelopen week, drie keer op rij vergeet om zijn gymtas mee te nemen naar huis. Met als gevolg dat ik op 1 dag drie tassen met stinkende kleren en handdoek én een tas met spullen van het schoolontbijt, dat al drie dagen in de klas stond, in mijn handen krijg gedrukt. Zijn juf kijkt me lachend aan en ik verzucht: 'Als hij zijn kont niet vast had zitten, vergat hij die ook nog'. Om daarna mij bezelf te denken: volgens mij zei mijn vader dat vroeger óók altijd bij mij.
Doordat ik ook behoorlijk chaotisch ben, probeer ik ons drukke leven goed te structureren, met planborden en electronische agenda's. Dat dit geen waterdicht systeem was, merkte ik maandag.
Ik wilde een ochtend thuiswerken nadat ik de kinderen naar school had gebracht. De twee jongens zaten keurig in hun eigen klas en ik stond op het punt om naar huis te gaan, toen Jens voor me stond. Hij begon te lachen. "Uh, mam, het is maandagochtend. Dan moet ik toch naar de Plusklas?" Het duurde even een seconde voordat het kwartje viel: Jens moet elke maandagochtend naar de andere kant van ons dorp voor de Plusklas. Helemaal vergeten!
We sprongen snel op de fiets en sprintten naar de andere kant van het dorp. Precies op tijd kwamen we, hijgend, aan bij de Plusklas. Jens vond het ontzettend grappig en ik uiteindelijk ook. We hebben hard gelachen om zóveel chaos van ons allebei.
Op de terugweg dacht ik: die appel en die boom, dat kon wel eens kloppen...
Zo kan het dus gebeuren dat Jens in een winter zes keer zijn handschoenen kwijtraakt. Of, zoals afgelopen week, drie keer op rij vergeet om zijn gymtas mee te nemen naar huis. Met als gevolg dat ik op 1 dag drie tassen met stinkende kleren en handdoek én een tas met spullen van het schoolontbijt, dat al drie dagen in de klas stond, in mijn handen krijg gedrukt. Zijn juf kijkt me lachend aan en ik verzucht: 'Als hij zijn kont niet vast had zitten, vergat hij die ook nog'. Om daarna mij bezelf te denken: volgens mij zei mijn vader dat vroeger óók altijd bij mij.
Doordat ik ook behoorlijk chaotisch ben, probeer ik ons drukke leven goed te structureren, met planborden en electronische agenda's. Dat dit geen waterdicht systeem was, merkte ik maandag.
Ik wilde een ochtend thuiswerken nadat ik de kinderen naar school had gebracht. De twee jongens zaten keurig in hun eigen klas en ik stond op het punt om naar huis te gaan, toen Jens voor me stond. Hij begon te lachen. "Uh, mam, het is maandagochtend. Dan moet ik toch naar de Plusklas?" Het duurde even een seconde voordat het kwartje viel: Jens moet elke maandagochtend naar de andere kant van ons dorp voor de Plusklas. Helemaal vergeten!
We sprongen snel op de fiets en sprintten naar de andere kant van het dorp. Precies op tijd kwamen we, hijgend, aan bij de Plusklas. Jens vond het ontzettend grappig en ik uiteindelijk ook. We hebben hard gelachen om zóveel chaos van ons allebei.
Op de terugweg dacht ik: die appel en die boom, dat kon wel eens kloppen...
zondag 3 november 2013
Zesde versnelling
Toine is een kind dat alles intensief doet. Hij staat 's ochtends tussen zes en half zeven naast zijn bed te stuiteren en is dan ook meteen klaarwakker. Hij rent het huis door, duikt op de bank om vervolgens op de kop te staan. En dat zes keer achter elkaar. Als we boodschappen moeten halen bij de Albert Heijn, in het winkelcentrum, wil hij het liefst rennend daar naar toe, 'om zijn energie kwijt te raken'. En zijn mondje staat werkelijk nooit stil: hij kletst ons de oren van het hoofd.
Aan al die drukte zijn we inmiddels al wel redelijk gewend, voor zover dat mogelijk is. Maar waar ik niet zo goed aan kan wennen, zijn de zevenmijlssprongen die hij maakt in zijn cognitieve ontwikkeling. Hij laat ons regelmatig versteld staan met de kennis die hij weer ergens heeft opgepikt. Moeilijke sommen, filosofische overdenkingen of kennis die een 5-jarige niet zou moeten hebben: ik hoor het met gemengde gevoelens aan. Natuurlijk ben ik trots op ons slimme kereltje, maar aan de andere kant bekruipt me de angst; waar eindigt dit?
Vanmiddag was hij op een feestje, waar een meisje vertelde dat ze zes jaar was. Hij concludeerde meteen dat haar geboortejaar dan 2007 was. Het meisje keek hem glazig aan en ging aan haar moeder vragen wat een geboortejaar was en of dat van haar inderdaad 2007 was. Toine rolde met zijn ogen: natuurlijk had hij gelijk.
Ik bekeek het tafereel op afstand. Een beetje trots, maar ook een beetje bezorgd.
Gelukkig had Toine niets in de gaten. Die dook alweer op de bank, voor een handstand.
Aan al die drukte zijn we inmiddels al wel redelijk gewend, voor zover dat mogelijk is. Maar waar ik niet zo goed aan kan wennen, zijn de zevenmijlssprongen die hij maakt in zijn cognitieve ontwikkeling. Hij laat ons regelmatig versteld staan met de kennis die hij weer ergens heeft opgepikt. Moeilijke sommen, filosofische overdenkingen of kennis die een 5-jarige niet zou moeten hebben: ik hoor het met gemengde gevoelens aan. Natuurlijk ben ik trots op ons slimme kereltje, maar aan de andere kant bekruipt me de angst; waar eindigt dit?
Vanmiddag was hij op een feestje, waar een meisje vertelde dat ze zes jaar was. Hij concludeerde meteen dat haar geboortejaar dan 2007 was. Het meisje keek hem glazig aan en ging aan haar moeder vragen wat een geboortejaar was en of dat van haar inderdaad 2007 was. Toine rolde met zijn ogen: natuurlijk had hij gelijk.
Ik bekeek het tafereel op afstand. Een beetje trots, maar ook een beetje bezorgd.
Gelukkig had Toine niets in de gaten. Die dook alweer op de bank, voor een handstand.
woensdag 16 oktober 2013
Burnout
Ons 5-jarig mannetje heeft een kleine burnout. Hij zit nu bijna zes weken in groep 3 en oh, wat kost het hem veel energie. Niet alleen het leren, maar vooral voor het stil blijven zitten. Het ís ook lastig, als je 5-jarige lichaam zoveel energie heeft en je niet meer twee keer per dag kunt buitenspelen en lekker ravotten in de bouwhoek.
In plaats daarvan heeft hij een overvol programma: de juffen geven hem veel extra werk om te voorkomen dat hij zich gaat vervelen en dus de boel op stelten zet. Naast het groep 3 werk, dat hij op het hoogste niveau meedoet, krijgt hij ook al wat werk uit groep 4 aangeboden, zoals Nieuwsbegrip. Tijdens het avondeten gaf hij heel stoer tegen zijn broer op over zijn Nieuwsbegrip-taak. Hij zou dat wel even gaan doen.
Zondagavond was het ineens allemaal te veel. Toine moest om alles huilen, vond niets leuk. Op de vraag of hij moe was, antwoordde hij heel boos: 'nee!' Ik besloot het over een andere boeg te gooien. Ik vertelde dat veel kinderen in groep 3 na een paar weken heel moe zijn van het leren en dat ze dan blij zijn dat de herfstvakantie begint. Dat was de sleutel: Hij kroop bij me op schoot en begon heel hard te huilen. Dat hij zo moe was en dat hij het meeste werk van de heeeeele klas kreeg. Dat dit niet eerlijk was. En dat hij écht geen werk uit groep 4 kon maken, dat was veel te moeilijk.
Ik heb hem even lekker laten huilen en beloofd om met z'n juffen te gaan praten. De volgende dag heb ik ze een mail gestuurd, dat het misschien goed was om even een versnelling lager te gaan.
Inmiddels is de herfstvakantie voor hem vandaag al (extra vroeg) begonnen. Hij was ook vandaag niet in z'n hum en ik dirigeerde hem naar zijn bed. Daar is hij, onder luid protest, omdat hij écht niet moe was, na een kwartier in slaap gevallen. Ik laat hem lekker even liggen.
In plaats daarvan heeft hij een overvol programma: de juffen geven hem veel extra werk om te voorkomen dat hij zich gaat vervelen en dus de boel op stelten zet. Naast het groep 3 werk, dat hij op het hoogste niveau meedoet, krijgt hij ook al wat werk uit groep 4 aangeboden, zoals Nieuwsbegrip. Tijdens het avondeten gaf hij heel stoer tegen zijn broer op over zijn Nieuwsbegrip-taak. Hij zou dat wel even gaan doen.
Zondagavond was het ineens allemaal te veel. Toine moest om alles huilen, vond niets leuk. Op de vraag of hij moe was, antwoordde hij heel boos: 'nee!' Ik besloot het over een andere boeg te gooien. Ik vertelde dat veel kinderen in groep 3 na een paar weken heel moe zijn van het leren en dat ze dan blij zijn dat de herfstvakantie begint. Dat was de sleutel: Hij kroop bij me op schoot en begon heel hard te huilen. Dat hij zo moe was en dat hij het meeste werk van de heeeeele klas kreeg. Dat dit niet eerlijk was. En dat hij écht geen werk uit groep 4 kon maken, dat was veel te moeilijk.
Ik heb hem even lekker laten huilen en beloofd om met z'n juffen te gaan praten. De volgende dag heb ik ze een mail gestuurd, dat het misschien goed was om even een versnelling lager te gaan.
Inmiddels is de herfstvakantie voor hem vandaag al (extra vroeg) begonnen. Hij was ook vandaag niet in z'n hum en ik dirigeerde hem naar zijn bed. Daar is hij, onder luid protest, omdat hij écht niet moe was, na een kwartier in slaap gevallen. Ik laat hem lekker even liggen.
maandag 30 september 2013
Negenenzestig
Toine zit nu een paar weken, versneld, in groep 3. We hadden met z'n juffen afgesproken dat we na een paar weken zouden kijken hoe het zou gaan. Of hij het redde en of het lukte om zich voldoende te concentreren. De juffen vertelden dat ze hem vanaf dag 1 'volgestopt' hadden met werk, waardoor hij niet de kans krijgt zich te vervelen. Dat gaat tot nu toe heel goed: hij redt het cognitief op z'n sloffen en heeft het naar zijn zin in de klas.
Toine heeft al meteen de eerste week een onuitwisbare indruk gemaakt in de klas. Daar hangt namelijk al een paar jaar een getallenlijn, met alle getallen van 1 tot 100. Toen de klas bezig was met een rekenles en Toine met zijn rug naar de getallenlijn zat, riep hij ineens 'de 69 klopt niet'. De juf begreep er niets van en vroeg Toine om een toelichting. Hij draaide zich om naar de getallenlijn en zei: 'Kijk, het klopt niet. Er staat 67, 68 en dan weer 67. De 69 staat er niet.' De juf keek een keer goed en het klopt: de 69 miste. Deze getallenlijn hing er al een jaar of twee en niemand had het gezien. De juffen en meesters niet, ouders die in de klas waren niet en de kinderen niet. En Toine pikte het er meteen uit, in de eerste week. De juffen en meesters hadden er in de teamkamer hartelijk om gelachen.
De dag erna was ik even in de klas, om Toines werkjes te bekijken. De kleine man wees trots naar de getallenlijn: de 67 was inmiddels vervangen door een 69!
Toine heeft al meteen de eerste week een onuitwisbare indruk gemaakt in de klas. Daar hangt namelijk al een paar jaar een getallenlijn, met alle getallen van 1 tot 100. Toen de klas bezig was met een rekenles en Toine met zijn rug naar de getallenlijn zat, riep hij ineens 'de 69 klopt niet'. De juf begreep er niets van en vroeg Toine om een toelichting. Hij draaide zich om naar de getallenlijn en zei: 'Kijk, het klopt niet. Er staat 67, 68 en dan weer 67. De 69 staat er niet.' De juf keek een keer goed en het klopt: de 69 miste. Deze getallenlijn hing er al een jaar of twee en niemand had het gezien. De juffen en meesters niet, ouders die in de klas waren niet en de kinderen niet. En Toine pikte het er meteen uit, in de eerste week. De juffen en meesters hadden er in de teamkamer hartelijk om gelachen.
De dag erna was ik even in de klas, om Toines werkjes te bekijken. De kleine man wees trots naar de getallenlijn: de 67 was inmiddels vervangen door een 69!
dinsdag 3 september 2013
Een eigen tafel
's Ochtends om zes uur hoorde ik 'm al trippelen naar onze kamer; onze kleine Toine. Voordat hij tussen ons inkroop, zei hij met een gelukzalige glimlach: vandaag is het écht zo ver hè mam, mijn eerste dag in groep 3. Om vervolgens weer in een diepe slaap te vallen tot 7 uur.
Ik kon niet meer slapen en moest denken aan ruim een jaar geleden, toen ik mijn jongste mannetje voor het eerst naar de basisschool bracht. Toen kon ik nog niet bedenken dat hij nu al naar groep 3 zou gaan. Een beetje melancholiek bedacht ik me dat het eigenlijk veel te snel gaat. Maar daar heeft Toine geen boodschap aan.
Om acht uur stond hij, met z'n nieuwe rugzak, klaar voor de deur. Gewassen en gestreken, klaar voor de Nieuwe Wereld. In z'n rugtas een echt etui, met pennen. Want in groep 3 mag je natuurlijk Schrijven!
En wat had hij er zin in. Toen de deur van de school open ging, was hij als eerste in z'n nieuwe klas. Nadat hij z'n nieuwe juf, die hij al kende omdat ze vorig jaar zijn broer lesgaf, een hand had gegeven, ging hij zitten. Daar zat hij dan, achter z'n eigen tafel, op z'n eigen stoel. Daar had hij het afgelopen zomer al zo vaak over gehad: die eigen tafel. Het toppunt van zelfstandigheid.
's Middags kwam hij stuiterend terug op z'n fiets. Aan tafel vertelde hij trots dat hij met lezen 'een zonnetje' was en voor rekenen ook een Pluspunter-boek had gekregen. Om met een serieuze toon aan zijn broer uit te leggen: 'Dat is voor een niveautje hoger'. Natuurlijk wist Jens dit al.
Bij het naar bed brengen, vroeg ik hem of hij het spelen niet miste, in groep 3. Eigenlijk was dat niet zo, zei hij, er waren genoeg leuke spelletjes in de klas. "En ik leer nu veel meer, dat vind ik veel leuker dan de autohoek.' Maar wat was nou het allerleukste in groep 3? Rekenen, lezen, schrijven? Hij antwoordde, met glimmende ogen: "Mijn eigen laatje!"
Ik kon niet meer slapen en moest denken aan ruim een jaar geleden, toen ik mijn jongste mannetje voor het eerst naar de basisschool bracht. Toen kon ik nog niet bedenken dat hij nu al naar groep 3 zou gaan. Een beetje melancholiek bedacht ik me dat het eigenlijk veel te snel gaat. Maar daar heeft Toine geen boodschap aan.
Om acht uur stond hij, met z'n nieuwe rugzak, klaar voor de deur. Gewassen en gestreken, klaar voor de Nieuwe Wereld. In z'n rugtas een echt etui, met pennen. Want in groep 3 mag je natuurlijk Schrijven!
En wat had hij er zin in. Toen de deur van de school open ging, was hij als eerste in z'n nieuwe klas. Nadat hij z'n nieuwe juf, die hij al kende omdat ze vorig jaar zijn broer lesgaf, een hand had gegeven, ging hij zitten. Daar zat hij dan, achter z'n eigen tafel, op z'n eigen stoel. Daar had hij het afgelopen zomer al zo vaak over gehad: die eigen tafel. Het toppunt van zelfstandigheid.
's Middags kwam hij stuiterend terug op z'n fiets. Aan tafel vertelde hij trots dat hij met lezen 'een zonnetje' was en voor rekenen ook een Pluspunter-boek had gekregen. Om met een serieuze toon aan zijn broer uit te leggen: 'Dat is voor een niveautje hoger'. Natuurlijk wist Jens dit al.
Bij het naar bed brengen, vroeg ik hem of hij het spelen niet miste, in groep 3. Eigenlijk was dat niet zo, zei hij, er waren genoeg leuke spelletjes in de klas. "En ik leer nu veel meer, dat vind ik veel leuker dan de autohoek.' Maar wat was nou het allerleukste in groep 3? Rekenen, lezen, schrijven? Hij antwoordde, met glimmende ogen: "Mijn eigen laatje!"
zaterdag 27 juli 2013
Groot en klein
Onze beide jongens waren lang toen ze werden geboren: 58 en 56 centimeter. Bij het consultatiebureau werden we ervoor gewaarschuwd dat ze, door hun lengte, al snel overschat zouden worden. Dat gebeurt nu ook. Vooral Toine is behoorlijk lang, toen hij voor het eerst in groep 1 kwam, kreeg hij meteen de 'grotekleutersstoel' omdat de normale stoel te klein was.
Dit bleek een voorbode voor de rest van het schooljaar. Toine manifesteerde zich al snel met een ontwikkelingsvoorsprong, waardoor hij na een paar weken al meedeed met de 'grote kleuters'. Hij is ook verbaal behoorlijk begaafd, waardoor het andere ouders eigenlijk niet opviel dat hij, als net 5-jarige, naar groep 3 gaat. Ook de andere kinderen viel het eigenlijk niet op dat Toine nog jong is. Al had een goochemerd het tijdens de wisselmiddag wel door en was het ineens het gesprek van die middag.
Ook thuis praat Toine een aardig woordje mee. En rekent hij een aardig sommetje mee. Of het nu aan tafel is, onder de douche, of tijdens het lezen van een verhaaltje: hij wil het liefst sommen maken. En dan geen plus- en minsommen maar tafels. Net als zijn broer.
Maar Toine wil klaarblijkelijk niet al-tijd groot zijn. De laatste dagen speelt hij het liefste 'baby'. Hij kruipt naar boven als hij moet slapen, terwijl hij 'gaga' kraait. Hij wil het liefst dat ik hem draag als een baby. En gisteren in de bioscoop, bij een film die niet heel erg spannend was, kroop hij onder mijn armen, omdat hij het 'zo spannend' vond.
Ik til hem met liefde als een baby naar zijn bed en geef hem een spreekwordelijke luier. En in de bioscoop komt hij lekker bij me op schoot zitten. Mijn kleine, slimme 5-jarige mannetje. Hij wordt toch al veel te snel groot!
Dit bleek een voorbode voor de rest van het schooljaar. Toine manifesteerde zich al snel met een ontwikkelingsvoorsprong, waardoor hij na een paar weken al meedeed met de 'grote kleuters'. Hij is ook verbaal behoorlijk begaafd, waardoor het andere ouders eigenlijk niet opviel dat hij, als net 5-jarige, naar groep 3 gaat. Ook de andere kinderen viel het eigenlijk niet op dat Toine nog jong is. Al had een goochemerd het tijdens de wisselmiddag wel door en was het ineens het gesprek van die middag.
Ook thuis praat Toine een aardig woordje mee. En rekent hij een aardig sommetje mee. Of het nu aan tafel is, onder de douche, of tijdens het lezen van een verhaaltje: hij wil het liefst sommen maken. En dan geen plus- en minsommen maar tafels. Net als zijn broer.
Maar Toine wil klaarblijkelijk niet al-tijd groot zijn. De laatste dagen speelt hij het liefste 'baby'. Hij kruipt naar boven als hij moet slapen, terwijl hij 'gaga' kraait. Hij wil het liefst dat ik hem draag als een baby. En gisteren in de bioscoop, bij een film die niet heel erg spannend was, kroop hij onder mijn armen, omdat hij het 'zo spannend' vond.
Ik til hem met liefde als een baby naar zijn bed en geef hem een spreekwordelijke luier. En in de bioscoop komt hij lekker bij me op schoot zitten. Mijn kleine, slimme 5-jarige mannetje. Hij wordt toch al veel te snel groot!
Abonneren op:
Posts (Atom)