Toine moest gisteren, op school, voor straf op de gang staan. Tijdens de leesles had hij zich vooral níet beziggehouden met lezen, maar met belangrijkere zaken: namelijk het uitvoeren van de spagaat. Toen ik dat hoorde, dacht ik: dit is precies de fase waaarin Toine zich nu bevindt: lichamelijk nog een echte 5-jarige kleuter, maar in z'n koppie een kind van 6 of misschien wel 7 jaar.
In de kleuterklas was het al duidelijk dat Toine zich snel verveelde. Tijdens het kringgesprek, als er een rekenspelletje werd gedaan, hing hij op de kop op de stoel. Als de meester een spannend verhaal vertelde, stond Toine alweer aan de andere kant van de kring. Een psycholoog die hem, op ons verzoek observeerde, zag al snel dat het mannetje zich erg verveelde in de kleuterklas. Uiteindelijk besloten we dan ook, na lang overleg, dat hij zou versnellen van groep 1 naar groep 3.
Dat is gebeurd, tot grote tevredenheid van hemzelf, ons en de school. Maar terwijl hij met gemak alles op het hoogste niveau meedoet en nog wat extra uitdaging krijgt, blijft hij toch een kleuter van 5 jaar. Een jochie dat liever de spagaat doet dan de leesles meedoet. "Mam, het lezen is zo saai. Het gaat zo langzaam met de andere kinderen."
Wat is dan wijsheid? Toch nog op school praten over extra uitdaging? Of het maar gewoon even laten gaan? Hij moet immers toch leren dat niet iedereen altijd op zijn tempo mee zal doen.
Ook mama blijft nog even met haar gedachten in een spagaat.
donderdag 16 januari 2014
maandag 6 januari 2014
Plannen
Al maandenlang, sinds zijn 8e verjaardag, lag ie op zijn bureau: zijn gloednieuwe Donald Duck agenda. Jens had 'm nog nauwelijks een blik waardig gegund. Maar nu, op de eerste schooldag in januari werd het tijd voor goede voornemens: we zouden gaan Plannen met een grote P!
Het was hard nodig, want het huiswerk van Jens was de laatste tijd een bron van frustratie. Elke keer dacht hij er niet óf te laat aan, had hij zijn juiste mapjes niet bij zich of was hij vergeten voor zijn toets te leren. En hij heeft nogal wat huiswerk: van school, de plusklas, van typeles én de schaakles. En als je ADHD hebt én hoogbegaafd bent (en dus altijd in je hoofd met alles bezig bent behalve metdagelijkse zaken als huiswerk), is dat niet zo'n goede combinatie met huiswerk en plannen.
Iedere keer nam ik mezelf voor om dit beter, samen met hem, te regelen.
Vanavond was het dus zover: we gingen plannen. Het plannen ging nog best redelijk; hij had al redelijk snel in de gaten hoe het in zijn werk ging. Heel enthousiast plande hij dat hij zijn werk voor de plusklas: dat werkstuk moest wel in een avondje voor elkaar zijn.
Toen eenmaal alle dagen in zijn agenda waren ingevuld, ging hij meteen aan de slag met het werkstuk. Hij wist niet waar te beginnen. Toen hij uiteindelijk op Google was beland, verzuchtte hij: "Maar dát ga ik niet lezen." Tja, een werkstuk maken zonder je te verdiepen in het onderwerp, is nog nooit iemand gelukt! En alles was interessant: die ene link en dat plaatje. Ik begon de moed al een beetje te verliezen.
Na een half uur stonden er zes zinnen op papier en was hij er wel klaar mee. Het huiswerk van de typecursus dan maar. Terwijl ik zijn broertje in bed legde, ging hij 'wel even' zijn huiswerk maken. Tien minuten later stonden er zowaar drie woorden op het scherm. Wel had hij zich ondertussen verdiept in de verschillende lettertypen én alle ALT-codes uitgeprobeerd. Ik zuchtte nog dieper.
Om half acht vond ik het wel welletjes. Morgen toch maar naast hem blijven zitten. En de planning aanpassen.
Het was hard nodig, want het huiswerk van Jens was de laatste tijd een bron van frustratie. Elke keer dacht hij er niet óf te laat aan, had hij zijn juiste mapjes niet bij zich of was hij vergeten voor zijn toets te leren. En hij heeft nogal wat huiswerk: van school, de plusklas, van typeles én de schaakles. En als je ADHD hebt én hoogbegaafd bent (en dus altijd in je hoofd met alles bezig bent behalve metdagelijkse zaken als huiswerk), is dat niet zo'n goede combinatie met huiswerk en plannen.
Iedere keer nam ik mezelf voor om dit beter, samen met hem, te regelen.
Vanavond was het dus zover: we gingen plannen. Het plannen ging nog best redelijk; hij had al redelijk snel in de gaten hoe het in zijn werk ging. Heel enthousiast plande hij dat hij zijn werk voor de plusklas: dat werkstuk moest wel in een avondje voor elkaar zijn.
Toen eenmaal alle dagen in zijn agenda waren ingevuld, ging hij meteen aan de slag met het werkstuk. Hij wist niet waar te beginnen. Toen hij uiteindelijk op Google was beland, verzuchtte hij: "Maar dát ga ik niet lezen." Tja, een werkstuk maken zonder je te verdiepen in het onderwerp, is nog nooit iemand gelukt! En alles was interessant: die ene link en dat plaatje. Ik begon de moed al een beetje te verliezen.
Na een half uur stonden er zes zinnen op papier en was hij er wel klaar mee. Het huiswerk van de typecursus dan maar. Terwijl ik zijn broertje in bed legde, ging hij 'wel even' zijn huiswerk maken. Tien minuten later stonden er zowaar drie woorden op het scherm. Wel had hij zich ondertussen verdiept in de verschillende lettertypen én alle ALT-codes uitgeprobeerd. Ik zuchtte nog dieper.
Om half acht vond ik het wel welletjes. Morgen toch maar naast hem blijven zitten. En de planning aanpassen.
donderdag 28 november 2013
Betrokken
Jens zat nog maar een paar maanden op de basisschool, toen er een bijeenkomst werd gehouden over het Toptalentprogramma, waarmee onze school zou starten. Nog geen enkel idee van wat ons te wachten stond, gingen we naar de avond met het idee 'baat het niet, dan schaadt het niet'.
Naarmate de avond vorderde en we meer over hoogbegaafdheid te horen kregen, keken we elkaar steeds vaker aan. Dit was wel herkenbaar: onze Jens zou toch niet..?
Ook op school had de juf al gezien dat Jens andere interesses had dan zijn klasgenootjes en de dingen snel oppakte. Na het invullen van ellenlange vragenlijsten was de conclusie dat er een grote kans was dat Jens 'meer begaafd was'. Vanaf die tijd werd hij begeleid door een talentcoach, die goed in de gaten hield hoe het met zijn ontwikkeling ging. En wij waren regelmatig op school voor gesprekken met juffen, Ib'ers en coaches.
Voor Toine kwam het Toptalentprogramma nog sneller in beeld: na drie weken al vertelde zijn meester dat hij een flinke ontwikkelingsvoorsprong zag. En opnieuw worstelden we ons door de ellenlange vragenlijsten en gingen we op school de gesprekken aan. Over verdieping en verrijking, compactroutes en het versnellen. Iedere zes weken zaten we wel weer op de kleine stoeltjes in de klaslokalen.
In al die gesprekken proberen we er vooral nuchter in te staan. Het doorlopen van een plusprogramma of meedoen op het hoogste niveau is geen doel op zich, maar een middel om ervoor te zorgen dat onze mannen uitgedaagd blijven. En ze hoeven niet altijd overal even goed in te zijn. Die nuchterheid en betrokkenheid wordt gewaardeerd door de leerkrachten; dat voel je aan alle kanten.
Ook vorige week, tijdens de schoolgesprekken, liepen onze gesprekken weer flink uit. Met z'n zessen (!) bespraken we hoe we Jens gemotiveerd kunnen houden. We hadden officieel maar twintig minuten en dat werden er ruim veertig.
Toen we, 's avonds om kwart over tien, letterlijk het licht uitdeden, realiseerden we het ons weer: wat boffen we toch met zo'n school!
Naarmate de avond vorderde en we meer over hoogbegaafdheid te horen kregen, keken we elkaar steeds vaker aan. Dit was wel herkenbaar: onze Jens zou toch niet..?
Ook op school had de juf al gezien dat Jens andere interesses had dan zijn klasgenootjes en de dingen snel oppakte. Na het invullen van ellenlange vragenlijsten was de conclusie dat er een grote kans was dat Jens 'meer begaafd was'. Vanaf die tijd werd hij begeleid door een talentcoach, die goed in de gaten hield hoe het met zijn ontwikkeling ging. En wij waren regelmatig op school voor gesprekken met juffen, Ib'ers en coaches.
Voor Toine kwam het Toptalentprogramma nog sneller in beeld: na drie weken al vertelde zijn meester dat hij een flinke ontwikkelingsvoorsprong zag. En opnieuw worstelden we ons door de ellenlange vragenlijsten en gingen we op school de gesprekken aan. Over verdieping en verrijking, compactroutes en het versnellen. Iedere zes weken zaten we wel weer op de kleine stoeltjes in de klaslokalen.
In al die gesprekken proberen we er vooral nuchter in te staan. Het doorlopen van een plusprogramma of meedoen op het hoogste niveau is geen doel op zich, maar een middel om ervoor te zorgen dat onze mannen uitgedaagd blijven. En ze hoeven niet altijd overal even goed in te zijn. Die nuchterheid en betrokkenheid wordt gewaardeerd door de leerkrachten; dat voel je aan alle kanten.
Ook vorige week, tijdens de schoolgesprekken, liepen onze gesprekken weer flink uit. Met z'n zessen (!) bespraken we hoe we Jens gemotiveerd kunnen houden. We hadden officieel maar twintig minuten en dat werden er ruim veertig.
Toen we, 's avonds om kwart over tien, letterlijk het licht uitdeden, realiseerden we het ons weer: wat boffen we toch met zo'n school!
woensdag 20 november 2013
Chaos
Jens is altijd druk in zijn hoofd. De gedachten vliegen van links naar rechts en hij heeft het ene 'werkje' nog niet af of het andere lonkt alweer. Niet zelden raffelt hij daardoor zijn schoolwerk af en maakt hij onnodige fouten. Zijn handschrift bestond twee jaar lang uit onleesbare hierogliefen, een geheimtaal was er niets bij. Heel langzaam begint dat nu te verbeteren, al zal hij nooit een schoonschrijver worden. Die drukte en chaos heeft natuurlijk alles te maken met zijn ADHD, maar uit ervaringen van andere ouders en de ervaren juffen bij ons op school hoor ik ook dat dit een typisch 'hb trekje' is.
Zo kan het dus gebeuren dat Jens in een winter zes keer zijn handschoenen kwijtraakt. Of, zoals afgelopen week, drie keer op rij vergeet om zijn gymtas mee te nemen naar huis. Met als gevolg dat ik op 1 dag drie tassen met stinkende kleren en handdoek én een tas met spullen van het schoolontbijt, dat al drie dagen in de klas stond, in mijn handen krijg gedrukt. Zijn juf kijkt me lachend aan en ik verzucht: 'Als hij zijn kont niet vast had zitten, vergat hij die ook nog'. Om daarna mij bezelf te denken: volgens mij zei mijn vader dat vroeger óók altijd bij mij.
Doordat ik ook behoorlijk chaotisch ben, probeer ik ons drukke leven goed te structureren, met planborden en electronische agenda's. Dat dit geen waterdicht systeem was, merkte ik maandag.
Ik wilde een ochtend thuiswerken nadat ik de kinderen naar school had gebracht. De twee jongens zaten keurig in hun eigen klas en ik stond op het punt om naar huis te gaan, toen Jens voor me stond. Hij begon te lachen. "Uh, mam, het is maandagochtend. Dan moet ik toch naar de Plusklas?" Het duurde even een seconde voordat het kwartje viel: Jens moet elke maandagochtend naar de andere kant van ons dorp voor de Plusklas. Helemaal vergeten!
We sprongen snel op de fiets en sprintten naar de andere kant van het dorp. Precies op tijd kwamen we, hijgend, aan bij de Plusklas. Jens vond het ontzettend grappig en ik uiteindelijk ook. We hebben hard gelachen om zóveel chaos van ons allebei.
Op de terugweg dacht ik: die appel en die boom, dat kon wel eens kloppen...
Zo kan het dus gebeuren dat Jens in een winter zes keer zijn handschoenen kwijtraakt. Of, zoals afgelopen week, drie keer op rij vergeet om zijn gymtas mee te nemen naar huis. Met als gevolg dat ik op 1 dag drie tassen met stinkende kleren en handdoek én een tas met spullen van het schoolontbijt, dat al drie dagen in de klas stond, in mijn handen krijg gedrukt. Zijn juf kijkt me lachend aan en ik verzucht: 'Als hij zijn kont niet vast had zitten, vergat hij die ook nog'. Om daarna mij bezelf te denken: volgens mij zei mijn vader dat vroeger óók altijd bij mij.
Doordat ik ook behoorlijk chaotisch ben, probeer ik ons drukke leven goed te structureren, met planborden en electronische agenda's. Dat dit geen waterdicht systeem was, merkte ik maandag.
Ik wilde een ochtend thuiswerken nadat ik de kinderen naar school had gebracht. De twee jongens zaten keurig in hun eigen klas en ik stond op het punt om naar huis te gaan, toen Jens voor me stond. Hij begon te lachen. "Uh, mam, het is maandagochtend. Dan moet ik toch naar de Plusklas?" Het duurde even een seconde voordat het kwartje viel: Jens moet elke maandagochtend naar de andere kant van ons dorp voor de Plusklas. Helemaal vergeten!
We sprongen snel op de fiets en sprintten naar de andere kant van het dorp. Precies op tijd kwamen we, hijgend, aan bij de Plusklas. Jens vond het ontzettend grappig en ik uiteindelijk ook. We hebben hard gelachen om zóveel chaos van ons allebei.
Op de terugweg dacht ik: die appel en die boom, dat kon wel eens kloppen...
zondag 3 november 2013
Zesde versnelling
Toine is een kind dat alles intensief doet. Hij staat 's ochtends tussen zes en half zeven naast zijn bed te stuiteren en is dan ook meteen klaarwakker. Hij rent het huis door, duikt op de bank om vervolgens op de kop te staan. En dat zes keer achter elkaar. Als we boodschappen moeten halen bij de Albert Heijn, in het winkelcentrum, wil hij het liefst rennend daar naar toe, 'om zijn energie kwijt te raken'. En zijn mondje staat werkelijk nooit stil: hij kletst ons de oren van het hoofd.
Aan al die drukte zijn we inmiddels al wel redelijk gewend, voor zover dat mogelijk is. Maar waar ik niet zo goed aan kan wennen, zijn de zevenmijlssprongen die hij maakt in zijn cognitieve ontwikkeling. Hij laat ons regelmatig versteld staan met de kennis die hij weer ergens heeft opgepikt. Moeilijke sommen, filosofische overdenkingen of kennis die een 5-jarige niet zou moeten hebben: ik hoor het met gemengde gevoelens aan. Natuurlijk ben ik trots op ons slimme kereltje, maar aan de andere kant bekruipt me de angst; waar eindigt dit?
Vanmiddag was hij op een feestje, waar een meisje vertelde dat ze zes jaar was. Hij concludeerde meteen dat haar geboortejaar dan 2007 was. Het meisje keek hem glazig aan en ging aan haar moeder vragen wat een geboortejaar was en of dat van haar inderdaad 2007 was. Toine rolde met zijn ogen: natuurlijk had hij gelijk.
Ik bekeek het tafereel op afstand. Een beetje trots, maar ook een beetje bezorgd.
Gelukkig had Toine niets in de gaten. Die dook alweer op de bank, voor een handstand.
Aan al die drukte zijn we inmiddels al wel redelijk gewend, voor zover dat mogelijk is. Maar waar ik niet zo goed aan kan wennen, zijn de zevenmijlssprongen die hij maakt in zijn cognitieve ontwikkeling. Hij laat ons regelmatig versteld staan met de kennis die hij weer ergens heeft opgepikt. Moeilijke sommen, filosofische overdenkingen of kennis die een 5-jarige niet zou moeten hebben: ik hoor het met gemengde gevoelens aan. Natuurlijk ben ik trots op ons slimme kereltje, maar aan de andere kant bekruipt me de angst; waar eindigt dit?
Vanmiddag was hij op een feestje, waar een meisje vertelde dat ze zes jaar was. Hij concludeerde meteen dat haar geboortejaar dan 2007 was. Het meisje keek hem glazig aan en ging aan haar moeder vragen wat een geboortejaar was en of dat van haar inderdaad 2007 was. Toine rolde met zijn ogen: natuurlijk had hij gelijk.
Ik bekeek het tafereel op afstand. Een beetje trots, maar ook een beetje bezorgd.
Gelukkig had Toine niets in de gaten. Die dook alweer op de bank, voor een handstand.
woensdag 16 oktober 2013
Burnout
Ons 5-jarig mannetje heeft een kleine burnout. Hij zit nu bijna zes weken in groep 3 en oh, wat kost het hem veel energie. Niet alleen het leren, maar vooral voor het stil blijven zitten. Het ís ook lastig, als je 5-jarige lichaam zoveel energie heeft en je niet meer twee keer per dag kunt buitenspelen en lekker ravotten in de bouwhoek.
In plaats daarvan heeft hij een overvol programma: de juffen geven hem veel extra werk om te voorkomen dat hij zich gaat vervelen en dus de boel op stelten zet. Naast het groep 3 werk, dat hij op het hoogste niveau meedoet, krijgt hij ook al wat werk uit groep 4 aangeboden, zoals Nieuwsbegrip. Tijdens het avondeten gaf hij heel stoer tegen zijn broer op over zijn Nieuwsbegrip-taak. Hij zou dat wel even gaan doen.
Zondagavond was het ineens allemaal te veel. Toine moest om alles huilen, vond niets leuk. Op de vraag of hij moe was, antwoordde hij heel boos: 'nee!' Ik besloot het over een andere boeg te gooien. Ik vertelde dat veel kinderen in groep 3 na een paar weken heel moe zijn van het leren en dat ze dan blij zijn dat de herfstvakantie begint. Dat was de sleutel: Hij kroop bij me op schoot en begon heel hard te huilen. Dat hij zo moe was en dat hij het meeste werk van de heeeeele klas kreeg. Dat dit niet eerlijk was. En dat hij écht geen werk uit groep 4 kon maken, dat was veel te moeilijk.
Ik heb hem even lekker laten huilen en beloofd om met z'n juffen te gaan praten. De volgende dag heb ik ze een mail gestuurd, dat het misschien goed was om even een versnelling lager te gaan.
Inmiddels is de herfstvakantie voor hem vandaag al (extra vroeg) begonnen. Hij was ook vandaag niet in z'n hum en ik dirigeerde hem naar zijn bed. Daar is hij, onder luid protest, omdat hij écht niet moe was, na een kwartier in slaap gevallen. Ik laat hem lekker even liggen.
In plaats daarvan heeft hij een overvol programma: de juffen geven hem veel extra werk om te voorkomen dat hij zich gaat vervelen en dus de boel op stelten zet. Naast het groep 3 werk, dat hij op het hoogste niveau meedoet, krijgt hij ook al wat werk uit groep 4 aangeboden, zoals Nieuwsbegrip. Tijdens het avondeten gaf hij heel stoer tegen zijn broer op over zijn Nieuwsbegrip-taak. Hij zou dat wel even gaan doen.
Zondagavond was het ineens allemaal te veel. Toine moest om alles huilen, vond niets leuk. Op de vraag of hij moe was, antwoordde hij heel boos: 'nee!' Ik besloot het over een andere boeg te gooien. Ik vertelde dat veel kinderen in groep 3 na een paar weken heel moe zijn van het leren en dat ze dan blij zijn dat de herfstvakantie begint. Dat was de sleutel: Hij kroop bij me op schoot en begon heel hard te huilen. Dat hij zo moe was en dat hij het meeste werk van de heeeeele klas kreeg. Dat dit niet eerlijk was. En dat hij écht geen werk uit groep 4 kon maken, dat was veel te moeilijk.
Ik heb hem even lekker laten huilen en beloofd om met z'n juffen te gaan praten. De volgende dag heb ik ze een mail gestuurd, dat het misschien goed was om even een versnelling lager te gaan.
Inmiddels is de herfstvakantie voor hem vandaag al (extra vroeg) begonnen. Hij was ook vandaag niet in z'n hum en ik dirigeerde hem naar zijn bed. Daar is hij, onder luid protest, omdat hij écht niet moe was, na een kwartier in slaap gevallen. Ik laat hem lekker even liggen.
maandag 30 september 2013
Negenenzestig
Toine zit nu een paar weken, versneld, in groep 3. We hadden met z'n juffen afgesproken dat we na een paar weken zouden kijken hoe het zou gaan. Of hij het redde en of het lukte om zich voldoende te concentreren. De juffen vertelden dat ze hem vanaf dag 1 'volgestopt' hadden met werk, waardoor hij niet de kans krijgt zich te vervelen. Dat gaat tot nu toe heel goed: hij redt het cognitief op z'n sloffen en heeft het naar zijn zin in de klas.
Toine heeft al meteen de eerste week een onuitwisbare indruk gemaakt in de klas. Daar hangt namelijk al een paar jaar een getallenlijn, met alle getallen van 1 tot 100. Toen de klas bezig was met een rekenles en Toine met zijn rug naar de getallenlijn zat, riep hij ineens 'de 69 klopt niet'. De juf begreep er niets van en vroeg Toine om een toelichting. Hij draaide zich om naar de getallenlijn en zei: 'Kijk, het klopt niet. Er staat 67, 68 en dan weer 67. De 69 staat er niet.' De juf keek een keer goed en het klopt: de 69 miste. Deze getallenlijn hing er al een jaar of twee en niemand had het gezien. De juffen en meesters niet, ouders die in de klas waren niet en de kinderen niet. En Toine pikte het er meteen uit, in de eerste week. De juffen en meesters hadden er in de teamkamer hartelijk om gelachen.
De dag erna was ik even in de klas, om Toines werkjes te bekijken. De kleine man wees trots naar de getallenlijn: de 67 was inmiddels vervangen door een 69!
Toine heeft al meteen de eerste week een onuitwisbare indruk gemaakt in de klas. Daar hangt namelijk al een paar jaar een getallenlijn, met alle getallen van 1 tot 100. Toen de klas bezig was met een rekenles en Toine met zijn rug naar de getallenlijn zat, riep hij ineens 'de 69 klopt niet'. De juf begreep er niets van en vroeg Toine om een toelichting. Hij draaide zich om naar de getallenlijn en zei: 'Kijk, het klopt niet. Er staat 67, 68 en dan weer 67. De 69 staat er niet.' De juf keek een keer goed en het klopt: de 69 miste. Deze getallenlijn hing er al een jaar of twee en niemand had het gezien. De juffen en meesters niet, ouders die in de klas waren niet en de kinderen niet. En Toine pikte het er meteen uit, in de eerste week. De juffen en meesters hadden er in de teamkamer hartelijk om gelachen.
De dag erna was ik even in de klas, om Toines werkjes te bekijken. De kleine man wees trots naar de getallenlijn: de 67 was inmiddels vervangen door een 69!
Abonneren op:
Posts (Atom)